نشریه خط

نشریه تحلیلی هنر و طراحی

نشریه تحلیلی هنر و طراحی

پیش ‌نهاد ویژه

توسط زهرا اردکانی ؛ ۱۶ خرداد ۱۳۹۶

در همۀ دنیا هنرمندان را صرفاً نه به چهره که با آثارشان می‌شناسند؛ زیرا آثار آنان دربردارندۀ بخش مهمی از هویت ایشان هستند، به طوری‌که حتی سطرهای طویل و طولانی نیز از بیان آن قاصر اند.  

یکی از این هنرمندان، زهرا مودتی، از بانوان گرافیست کشورمان است که در هوای این سرزمین در کنار ما نفس کشید، هنرمند شد و آثاری ماندگار و ارزشمند خلق کرد. امروز اما او از میان ما پر کشیده و تنها آثاری چند از او بر جای مانده‌ است. آثاری که به خوبی بیانگر هویت انقلابی و ارزشی این بانوی هنرمند می‌باشند. 

زهرا مودتی را می‌توان در پوسترهایش جستجو کرد، و نگاهش را یافت. نگاهی مسئول و دغدغه‌مند، که ساده از کنار ارزش‌های اصیل انقلاب عبور نمی‌کرد. حال شاید او امروز در میان ما نباشد، اما یادش و نگاهش همواره با ما خواهد بود.

زهرا اردکانی ؛ ۲۴ خرداد ۱۳۹۶
زهره حاضری ؛ ۷ خرداد ۱۳۹۶
فاطمه سادات تهامی ؛ ۷ خرداد ۱۳۹۶

عکاسان دوره گرد

تاریخ نشر : پنجشنبه / ۲۳ بهمن ۱۳۹۳

عکاسان دوره گرد از همان سالهای آغازین اختراع عکاسی تا نیمه قرن بیستم از روش­های ارزان مانند فروتیپ یا تین­ تیپ برای گرفتن عکس فوری مثبت فلزی در استودیوهای سیار خود استفاده می­کردند. با پیشرفت تکنولوژی، مواد و روش­های عکاسی نیز تغییر کرد . اوایل قرن بیستم، عکاسان دوره ­گرد بساطشان را در جاهای خوش­ منظر محلی پهن می­کردند و با شعار تهیه کارت پستال از چهره شما، اقدام به این کار می­کردند. عکاسانی که در این قالب کار می­کردند از هر شگرد وقیحانه­ ای در کار خود استفاده می­کردند. سر سوژه را روی بدنی چاق وصل می­کردند، یا او را در هواپیمای چوبی یا در میان ستاره­های نقاشی شده می­ نشاندند.

دوربین­های چوبی با یک لنز ساده تقریباً از نیمه قرن بیستم باب شد. عکاسان برای ارزان­تر تمام شدن کار از کاغذ عکاسی به جای فیلم استفاده می کردند. این دوربین­ها در محفظه اتاقک تاریک دارای چند تشتک حاوی داروی ظهور و ثبوت بود که عکاس همان لحظه عکس را در آن ظاهر می­ کرد. این دوربین­ها یک لابراتوار سیار بودند زیرا چاپ عکس نیز همان لحظه با امکانات تعبیه شده در دوربین میسر بود. کاغذ عکاسی(نگاتیو) تعبیه شده در کاش فیلم بعد از برداشتن لنز و شمارش عکاس برای چند لحظه نور می­ دید بعد از ظهور بر روی یک کاغذ دیگر قرار داده می­شد و در معرض نور خورشید( به جای آگراندیسمان) قرار می­گرفت. به دلیل حساسیت کم کاغذ این حجم از نور مشکلی ایجاد نمی­کرد. تصویر پزتیو دوباره در محفظه ظهور دوربین ظاهر می­شد. به این ترتیب پس از چند دقیقه عکس مشتری حاضر می­شد. رواج این دوربین­ها در ایران تقریبا همزمان با اجباری شدن شناسنامه بود. استفاده ازاین دوربین­ها تا قبل از انقلاب کنار حرم­ های مطهر برای گرفتن عکس یادگاری رواج داشت . مشهدی‌ها آن‌را “دست‌لتگی” می‌نامیدند. کار این نوع از عکاسان مشهدی بیش‌تر تهیه عکس فوری پرسنلی بود و کوچه «ثبت» که در مرکز شهر و نزدیک ادارات مهم قرار داشت، جایگاهی خاص و مهم برای “فوری‌کاران” محسوب می‌شد و دکان اغلب آنان در آن کوچه به‌گونه­ای متمرکز، درکنار یک‌دیگر واقع شده بود. ابراهیم ذهبی با نام مستعار “سیاح”، رسول و حمید عربلین نیز جزء عکاسان فوری بودند که عکاسخانه نداشتند.

 در سال­های اخیرآخرین عکاس دوره­گرد در ایران در منطقه گردشی درکه با این دوربین­های چوبی دیده شده است. در افغانستان هنوز هم عکاسان دوره­ گرد با همین دوربین­ها که به آن« کمره­ فوری » می­گویند عکس پرتره می­ گیرند.

درباره نویسنده
من "کلثوم پیامنی" یکی از نویسندگان سایت خط هستم

نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی
زهرا اردکانی ؛ ۴ بهمن ۱۳۹۵
زهرا اردکانی ؛ ۴ بهمن ۱۳۹۵
زهرا ذوعلم ؛ ۴ بهمن ۱۳۹۵
زهرا اردکانی ؛ ۲۶ دی ۱۳۹۵
زهرا اردکانی ؛ ۳۱ شهریور ۱۳۹۵
زهرا کشاورز ؛ ۱۲ مرداد ۱۳۹۵
درباره خط
چگونه با خط هم‌کاری کنیم؟
دوستان خط
تماس با خط
طراح قالب : گلبرگ دانلود