نشریه خط

نشریه تحلیلی هنر و طراحی

نشریه تحلیلی هنر و طراحی

پیش ‌نهاد ویژه

توسط زهرا اردکانی ؛ ۱۰ خرداد ۱۳۹۷

«دو دو» یک صندلی چند منظوره و یا به اصطلاح چندکاره می‌باشد که توسط محمد انجوی امیری، دانشجوی رشتۀ طراحی صنعتی در مقطع کارشناسی از دانشگاه هنر اسلامی تبریز، طراحی و در مسابقۀ جهانی جایزه بزرگ طراحی موسوم به A’Design Award & Competition موفق به کسب مدال برنز بخش مبلمان، اقلام تزئینی و طراحی داخلی خانه، در سال ۲۰۱۸ گشته است.

دودو صندلی است که با ایدۀ ساده گرایی شکل گرفته و ریشه در کودکی‌های طراح دارد، به طوری‌که او بازی‌های کودکانۀ خود با شانه‌ها و متصل نمودن آنان به یکدیگر را الهام بخش ساخت چنین محصولی می‌داند. مهم‌ترین ویژگی این صندلی حفظ سادگی ضمن برخورداری از کارآیی بالا می‌باشد. سادگی نه تنها در فرم بلکه در مواد اولیه این محصول رعایت شده و همین امر سبب ارتباط بهتر کاربر با محصول گشته است. 

ساختار اصلی این صندلی ترکیبی از چوب راش و فولاد ضد زنگ می‌باشد. به طوری‌که بدنۀ اصلی از دو بازو، سه مفصل یا لولا متحرک و دو مفصل ثابت تشکیل گردیده است. به همین سبب دودو یک صندلی با قابلیت تبدیل به یک میز یا چهارپایه می‌باشد، زیرا مفاصل متحرک با قابلیت قفل شدن، می‌توانند وزن را در زمان چرخش و تغییر از حالت صندلی به میز و یا بالعکس، تحمل نمایند و نیاز کاربر را بسته به شرایط موجود برطرف کنند. 

زهرا اردکانی ؛ ۱۰ خرداد ۱۳۹۷
زهرا اردکانی ؛ ۲۰ ارديبهشت ۱۳۹۷
زهره حاضری ؛ ۲۰ ارديبهشت ۱۳۹۷

۹۸ مطلب با موضوع «عکاسی» ثبت شده است

تهران بی‌گاه / مهران مهاجر

تاریخ نشر : يكشنبه / ۲۱ تیر ۱۳۹۴

مهران مهاجر پس از گذشت سه دهه تجربه عکاسی، کتاب تهران "بی‌گاه" را به چاپ رساند. تهران بی گاه، کتابی است که از دو جهت قابل تأمل است. در بخش اول این کتاب می‌توان آموزه های یحیی دهقانپور از معلمان برجسته عکاسی ایران و تاثیرش را بر مجموعه اول عکاس دید و در مجموعه‌های بعدی نیز تجربیات خود عکاس و سیر تحول تاریخ سیاسی اجتماعی تهران را از منظر او در این سال‌ها بررسی کرد .
عکس‌های مهران مهاجر تنها دیدنی نیستند بلکه بیشتر خواندی‌اند. او عکاسی است که با اشراف کامل بر مدیای عکاسی از امکانات بیانی عکس و عکاسی در خدمت بیان معانی ذهنی خود بهره می‌گیرد. عکس‌های تهران بی‌گاه به زعم هنرمند عکس‌های خیابانی است . مخاطب انتظار دارد با فضای شهری مملو ازشلوغی انسان‌ها و ماشین و... روبرو شود اما مهاجر در عکس‌هایش صورت ظاهری تهران را نشان نمی‌دهد بلکه روح تهران و حال و هوای سیاسی اجتماعی آن را به تصویر می‌کشد. برخلاف نام کتاب که تهران بی‌گاه و بی زمان است عنصر زمان مفهوم کلیدی عکس‌های اوست و برای خوانش عکس‌هایش باید بدانیم عکاس چه زمانی عکس‌ها را گرفته است. اولین مجموعه متعلق به سال ۱۳۶۸ سال پایانی جنگ تحمیلی، مجموعه بعدی تهران بی‌گاه اوایل سال ۱۳۸۸ قبل از انتخابات پر حادثه آن سال و مجموعه "تهران بسته " که مربوط به ۱۳۹۳ است و در دولت یازدهم پرونده تهران بسته می شود.
در تهران بی‌گاه عکاس عامدانه شهری خالی از سکنه را با تمهید عکاسی در زمان‌های کم تردد و استفاده از پین‌هول تصویر کرده است، روشی که با مدت زمان طولانی اکسپوز کم‌ترین حضور آدم‌ها را هم از بین برده تا شهر تهران را خالی و مردمانش را بی‌انگیزه و ناامید نشان دهد. عکاس به گوشه دیوار پناه برده و مانند شخصی در حال گریز به کوچه‌ها سرک می‌کشد.این گریز و پنهان شدن در مجموعه بعدی یعنی تهران بسته ادامه پیدا کرده و این‌بار عکاس با گریز از جامعه به فضای شخصی و بسته خانه خود پناه برده و به ناچار از این فضای بسته به نظاره شهری نشسته است که دیگر چیزی از آن باقی‌نمانده است. نگاه تلخ مهاجر تنها قدری در مقدمه کتابش آنجا که عکس‌هایش را تامل در عکاسی و بازیگوشی‌های عکاسانه می‌خواند شیرین می‌شود.

۰ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۲۱ تیر ۹۴ ، ۱۵:۱۰
کلثوم پیامنی

کمره فوری

تاریخ نشر : دوشنبه / ۸ تیر ۱۳۹۴

 دوربین های صندوقی چوبی در افغانستان که به «کمره فوری» شهرت دارد در دوره ظاهر شاه (۱۹۰۱-۱۹۱۹م.) متداول و موجب گسترش بی سابقه عکاسی در افغانستان شد. کمره فوری که هنوز هم تعداد زیادی از آن در کابل و دیگر ولایت‌های افغانستان یافت می‌شود در واقع یک دوربین خیابانی است که عکاسان در کنار خیابان گذاشته و ازمردم عکس پرتره می‌گیرند.

این کمره ها دوربین‌های بسیار ارزان و ساده‌ای هستند که در فضای آزاد و زیر نور خورشید روی سه پایه مورد استفاده  قرار می‌گیرند . لنز این دوربین‌ها در یک صندوق چوبی قرار دارد و عکاس می تواند بر روی کاغذ عکس، عکس‌های سیاه و سفید را در چند دقیقه چاپ کند و به مشتری تحویل دهد به همین دلیل به آن صفت فوری داده‌اند.

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۰۸ تیر ۹۴ ، ۱۲:۱۰
کلثوم پیامنی

مردان دریایی در قاب دوربین بهزاد پروین قدسی

تاریخ نشر : يكشنبه / ۳۱ خرداد ۱۳۹۴

هیچ چیز در عکس اتفاقی نیست حتی عکس‌های یادگاری پیوسته دارای نشانه ها و معانی ضمنی هستند که با گذشت سال‌ها آشکارتر می‌شوند. در میان همه عکس‌هایی که پروین قدسی به مناسبت بازگشت باشکوه و البته خاص شهدای غواص در فضای وب و رسانه منتشر کرده‌است نظرم به دو عکس بیشتر جلب شد. آن دو عکس دسته جمعی که تعداد زیادی از این شهدا در آن حضور دارند. حضوری باشکوه و متحد. چه غرابت عجیبی بین این عکس و آمدن شهدای غواص وجود دارد. عکس‌ها همیشه حامل نشانه‌هایی هستند که پیامی را آشکار می‌کنند. همه کنار هم ایستاده‌اند و آنقدر جفت که احساس می‌کنیم همه دست به کمر یا شانه‌های هم گذاشته‌اند، آن چنان که در عکس‌های یادگاری دسته‌جمعی معمول است. اگر با کمی دقت به عکس‌ها نگاه کنیم می‌بینیم که غواصان دست‌بسته جلوی دوربین پروین قدسی نشسته‌اند حتی اگر به ردیف‌های پشت سرشان دقت کنیم حالت دست‌ها نزدیک به‌هم است . در تمام فضای عکس غیر از رنگ‌های خنثی حاکم بر تصویر تنها یک رنگ بسیار خودنمایی می‌کند و سریع چشم بیننده را به‌سمت خود درست در مرکز کادر عکس جلب می‌کند و آن رنگ سرخ دستکش‌های شهید غواص است. رنگی که نماد شهادت است چه عجیب بر دستان بسته شهید نشسته است. و این را نباید یک اتفاق دانست، نشانه‌ای که در عکس دیگری دوباره تکرار می‌شود، دستان بسته‌ی سرخ.
بهزاد پروین قدسی اگرچه در آن سال‌ها عکاس حرفه‌ای نبود و به عنوان رزمنده در جبهه خدمت می‌کرد و تنها از روی علاقه به عکاسی از جنگ پرداخته است اما هوشمندی‌اش در گرفتن عکس قابل تامل است آن زمان که گرفتن عکس از غواصان ممنوع است او با پیداکردن راه چاره که ویژگی عکاسان مستندنگاردر بحران است عکس‌هایی را گرفته‌است.آن هم  نه چند عکس بلکه آرشیو غنی از تصاویر مربوط به غواصان را  در اختیار دارد. آرشیوی از عکس های تکی و دسته جمعی از تمام شهدای غواص عملیات کربلای چهار که مزین به دست خطی باارزش از توصیه‌ها و وصیت‌های این شهداست. شاید خواندن خاطرات این عکاس خالی از لطف نباشد.
برای آشنایی بیشتر با این عکاس و نحوه عکاسی‌اش از شهدای غواص به اینجا مراجعه کنید.

۳ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۳۱ خرداد ۹۴ ، ۱۱:۱۳
کلثوم پیامنی

ثبت معنا / حسن الماسی

تاریخ نشر : چهارشنبه / ۲۷ خرداد ۱۳۹۴

عکس بسیار سریع‌تر و گویاتر از هر اثر هنرمندانه دیگری می‌تواند ذهنیت خالق اثر را بازنمایی کند.
 به تبع آن عکاس برای القای معنا از تکنیک‌های مختلفی برای بازنمایی آنچه در ذهن دارد استفاده می‌کند. عکاسی مستند یا چیدمانی از اسلوب‌های مورد اتخاذ هنرمند می‌تواندباشد. حالا اینکه او از چه روشی استفاده می‌کند و در کدام روش می‌تواند ذهنیت خود درباره موضوع عکس را به درستی القا کند؛ برای عکاس مسئله حیاتی محسوب می‌شود.
در کنار این‌ها، اصلاحات نوری و رنگی در عکس روشی کاربردی در بازنمایی بهتر موضوع برای عکاس است. این روش تقریبا از همان سال‌های ابتدایی اختراع دوربین در بین عکاسان رواج پیداکرد، که از میل عکاس برای شبیه کردن تصویر به دست آمده به آنچه نقاشی متداول آن زمان بود حکایت دارد. حسن الماسی از آن دست عکاسانی است که برای رساندن احساس درونی خود به هر نحوی از ابزارهنری درثبت تصویر استفاده می کند. تقویت تابش‌های نوری از زوایای مورب و همچنین غلو در بیان رنگی، ویژگی این عکس ها است و موجب شده گاهی به نقاشی نزدیک شود.

۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۷ خرداد ۹۴ ، ۱۰:۵۸
سارا شمعی

موبایل‌گرافی یا عکاسی با موبایل

تاریخ نشر : پنجشنبه / ۲۱ خرداد ۱۳۹۴

اصطلاح عکس سردستی و یا اسنپ شات پس از اختراع دوربین کداک در سال ۱۸۸۸.م و تغییر در نوع کار با دوربینهایی با روش استفاده آسان وضع شد.اسنپ‌شات‌ عکسی است که سریع گرفته می‌شود و دارای تنظیمات نوردهی و دیگر تنظیمات فنی نیست و با دوربین‌های اتوماتیک گرفته می‌شود. با تحول در ساختار دوربین‌های دیجیتال و مجهز شدن تلفن همراه به دوربین، عکاسی ساده‌تر نیز شد. سیاست شرکت کداک و هر تکنولوژی که عکاسی را آسان بخواهد در پی شعار همیشگی عکاسی یعنی دموکراتیزه شدن این هنر است. عکاسی در بدو اختراع بدلیل ارزانی، سرعت عمل بالا و آسانی بسرعت در دسترس عموم مردم قرار گرفت. امروزه با پیشرفت و گسترش تکنولوژی بی شک میلیونها دوربین دیجیتال و تلفن همراه مجهز به دوربین در اختیار مردم در سراسر دنیا وجود دارد که بیشترین کاربرد این دوربین‌ها گرفتن عکس‌های یادگاری، شخصی و خانوادگی است که زیر مجموعه عکس‌های سردستی هستند. از آغاز عکاسی تا به امروز این عکس‌ها بخش بزرگ و حداکثری بدنه عکاسی را تشکیل داده‌اند. از این رو با پی بردن پژوهشگران به ارزش های تاریخی و فرهنگی این عکس‌ها مطالعه آنها جایی در مطالعات تاریخی فرهنگی باز کرده است.

اما اتفاق دیگری در این میان در حال وقوع است و آن اقبال عکاسان هنرمند و مستندساز برای عکاسی کردن با موبایل و دوربین‌های غیرحرفه‌ای است. برخی از آنها از امکانات بیانی دوربین‌های غیرحرفه‌ای در جهت القای معنی خاصی کمک گرفته‌اند و برخی صرفا بدلیل استفاده آسان سبکی و در دسترس بودن دایمی و جلب توجه نکردن این دوربین‌ها هنگام عکاسی خیابانی و مستند از آن بهره می‌جویند. عکس‌های این عکاسان به سبب سابقه حرفه‌ای‌شان اصلا شبیه عکس‌های اسنپ شات کاربران غیر حرفه‌ای نیست و ردی از نوع نگاه عکاس را در خود دارد. گاهی کیفیت دوربین‌های تلفن‌هایی مانند آیفون با برخی دوربین‌های حرفه‌ای برابری می‌کند و این تشخیص رمزگان فنی عکس را هنگام خوانش دشوار ساخته و درآن خلل ایجاد می‌کند. عکاسی در هردو سطح حرفه‌ای و آماتور آن همواره به دنبال بالاترین کیفیت عکس بوده است و این منحصر به عکاسی تجاری و تبلیغاتی نیست. آثار هنرمندان معاصر با چاپ‌هایی در ابعاد بزرگ و با کیفیت خیره کننده شاهد این مدعا است.

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۱ خرداد ۹۴ ، ۱۲:۵۹
کلثوم پیامنی

تخیل درعکاسی تبلیغاتی / داریوش کیانی

تاریخ نشر : شنبه / ۹ خرداد ۱۳۹۴

عکاسی تجاری یا تبلیغاتی خلاف آنچه تصور می‌شود عکس‌هایی صرفاْ برای شناسایی محصول و فروش بیشتر آن نیستند. وقتی ما دوربین را به سوی موضوعی نشانه می‌رویم این کار را به واسطه‌ی شرطی شدگی فرهنگی خود به هزار شیوه انجام می‌دهیم.عکس‌ها مفاهیم غالب در جامعه را استمرار می‌بخشند. عکس‌های تجاری در ساخت و استمرار بخشیدن به کلیشه‌ها نقش دارند. این عکس‌ها برای فروش و نیز ترویج فرهنگ کالایی است.
در عکس‌های تجاری با تشدید رنگ و بافت، تصاویر هوس انگیزی از مواد خوراکی ارائه می‌دهند که به تشدید میل خریداران کمک می‌کند. عکس های داریوش کیانی از این ویژگی‌ها مستثنی نیستند. کیانی در عکس‌هایی که به سفارش شرکت سبز ایران و همچنین دیگر مواد غذایی آماده و نیمه آماده گرفته است از صحنه‌پردازی با مواد طبیعی و ظروف پخت قدیمی استفاده می‌کند تا بر طبیعی بودن ( مفهومی که بارت آن را وفور طبیعی نامید)، تاریخ‌مند بودن و قدمت محصولات صنعتی تاکید کند و به آن پر و بال دهد. همچنین با ایجاد فضایی رمانتیک نیرو و صنعت کار دخیل در تولید آن را پنهان ساخته تا تجربه پخت آن را آسان‌تر و با کیفیت مطلوب‌تری ارائه دهد. کیانی در محیط صنعتی مانند عکسی که در کارخانه تولید دستمال کاغذی گرفته است با ایجاد فضای خیالین با برجسته کردن بافت و نور زیبا و رمانتیک در صحنه، فضای خشک و بی روح صنعتی تولید آن را حذف می‌کند تا بر لطافت و طبیعی بودن محصول صحه بگذارد.
خلق انسان ایده آل که از مقاصد عکاسی مد به شمار می‌رود در عکس‌های کیانی به خوبی ساخته و پرداخته شده است. کیانی با ساختن استیج‌هایی خیالین مدل را که پوشاکی با برند موکارلو بر تن دارد دست نیافتنی ساخته‌است. عکس‌های او روایت‌مند هستند. مخاطب با دیدن عکس‌ها که گویی صحنه‌ای از یک فیلم است شروع به ساختن قصه‌ای در مورد آن می‌کند. داستان‌ به خودی خود با بار فرهنگی و قدمت تاریخی همراه است و عکاس از طریق این عکس‌ها به آن برند و پوشاک باری از قدمت تاریخی و ارزش فرهنگی می‌دهد.

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۰۹ خرداد ۹۴ ، ۰۹:۵۰
کلثوم پیامنی

بررسی تاریخچه آلبوم در ایران

تاریخ نشر : سه شنبه / ۲۲ ارديبهشت ۱۳۹۴

سنت جمع‌آوری در ایران پیشینه‌ای بسیار قدیمی دارد. شاهان و سلاطین هنردوست ایرانی هنرمندان را از سراسر سرزمین ایران در دربار گرد هم می‌آوردند و با سفارش آثار، از هنر ایشان حمایت می‌کردند. در دربار شاهان، هنرمندان نقاش، خطاط، جلد ساز و ... در کنارهم فعالیت می‌کردند. جمع‌آوری آثار هنری در آلبوم در ایران که با نام مرقع مرسوم بوده است، به قرن شانزدهم میلادی/ دهم هجری قمری می‌رسد. این کار را هنرمندان ایرانی در نهایت دقت و ظرافت انجام داده‌اند.

۳ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۲ ارديبهشت ۹۴ ، ۱۶:۰۶
کلثوم پیامنی
زهرا اردکانی ؛ ۱۸ اسفند ۱۳۹۶
کلثوم پیامنی ؛ ۱۹ آبان ۱۳۹۶
زهرا کشاورز ؛ ۱۱ مهر ۱۳۹۶
زهرا اردکانی ؛ ۵ مهر ۱۳۹۶
زهرا کشاورز ؛ ۲۰ شهریور ۱۳۹۶
فاطمه سادات تهامی ؛ ۲۶ تیر ۱۳۹۶
درباره خط
چگونه با خط هم‌کاری کنیم؟
دوستان خط
تماس با خط
طراح قالب : گلبرگ دانلود