نشریه خط

نشریه تحلیلی هنر و طراحی

نشریه تحلیلی هنر و طراحی

پیش ‌نهاد ویژه

توسط زهرا کشاورز ؛ ۳۰ آبان ۱۳۹۶
هر اتفاقی می‌تواند ذهن خلاق طراحان را به سمت ایده‌ای نو سوق دهد. این بار دیدن گزارشی از تلویزیون با موضوع این پرسش که:"آیا می‌دانید طرح روی لباستان چه مفهومی دارد؟" ذهن محمدرضا هدایتی را به خود مشغول می‌کند. تا اینکه چرم درسا تصمیم می‌گیرد مجموعه محصولی وارد بازار کند که گروه هدفش کاربران جوان‌ یا نوجوانانی‌ست که از محصولات چرمی یا غیر چرمی دارای نام و نشان‎های برون‌مرزی وگاها درون‌مرزی استفاده می‌کنند. این استفاده نه به این علت است که به کشور و یا فرهنگ خود علاقه ندارند. بلکه علت را می‌توان خالی بودن ایده در این عرصه و عدم دقت استفاده از فعالیت متخصصان، نظارت و مطالعه بر علایق این گروه از کاربران دانست. اینجاست که جرقه ایده جدید شکل می‌گیرد و آن استفاده از موضوع قهرمانان ملی و طراحی محصولات چرمی برای جوانان است. این ایده راهیست برای ایجاد هویت ملی در محصولات بر اساس یک داستان واقعی، داستانی که مدتهاست به فراموشی سپرده شده است.
فاکتورهای اصلی پروژه، طراحی خانواده‌ای با قیمت ارزان‌تر برای کاربران جوان تعریف می‌شود. محمدرضا هدایتی حالا با داشتن ایده‌ اولیه کار مطالعاتی خود را آغاز می‌کند. ورزش‌ها و قهرمانان بزرگ ایرانی را بررسی کرده و در نهایت بعد از چندین ماه مطالعات گسترده "اولین قهرمان اتومبیلرانی ایران" را به عنوان قهرمان ورزشی لوکس، برای محصولات چرم طبیعی که ذاتا محصولاتی لوکس هستند انتخاب می‌کند.
مرحله بعد مطالعه دقیق‌تر و رسیدن به الگویی برای طراحیست. بعد از مطالعات، دو فاکتور اصلی، یعنی نام مجموعه (برگرفته از شماره ماشین) و ترکیب رنگ محصولات (سفید، سبز، مشکی/ برگرفته از رنگ لوگو خودرو آلفارمو) استخراج می‌شود. در قدم بعدی با توجه به گروه هدف کیف پول جیبی، دست‌بند، جاسوییچی و کمربند به دلیل کاربری بیشتر بین جوانان و قیمت تمام شده پایین‌تر نسبت به دیگر محصولات به عنوان اعضای کلکسیون جدید چرم درسا تعریف می‌شوند. حالا زمان طراحی و ایده‌پردازی‌ست. طراحی و طراحی و طراحی... .
کلثوم پیامنی ؛ ۳۰ آبان ۱۳۹۶
زهرا اردکانی ؛ ۱۹ آبان ۱۳۹۶
مرضیه اصلانی ؛ ۱۱ مهر ۱۳۹۶
زهرا اردکانی ؛ ۵ مهر ۱۳۹۶

۸۱ مطلب با موضوع «عکاسی» ثبت شده است

عکاسی ابنیه / حسن الماسی

تاریخ نشر : سه شنبه / ۴ فروردين ۱۳۹۴

"حسن الماسی" با وجود اینکه تحصیلات حوزوی دارد و عکاسی را به صورت تجربی آغاز کرده است، یک دهه است که به طور حرفه‌ای در این حیطه فعالیت دارد. عکاسی از بنا یکی از چندین مجموعه عکس الماسی است، که ممکن است در فضاهای مجازی دیده‌باشید.

از آنجا که عکاسی معماری به ثبت و معرفی اثر هنرمند دیگری اقدام می‌کند، شناخت و درک مناسب از طراحی معماران لازمه این گونه از عکاسی است. شناخت صحیح از اصول پرسپکتیو، رنگ، بافت و جنس بنا و حتی نحوه قرار‌گیری نور در فضا از مواردی است که برای عکاس مورد اهمیت است. مجموعه این شناخت همراه با استفاده از ابزار های مختلف نرم افزاری و بکارگیری خلاقیت، می تواند تصویری قابل ارائه در حوزه عکاسی معماری ایجاد کند. الماسی در ادغام با بازی‌های نوری اغراق شده در کنار قابلیت‌های نوری اصیل بنا، به دنبال بیان محتوایی خاصی در ثبت فضای معماری سنتی است.

۱ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۰۴ فروردين ۹۴ ، ۲۱:۴۰
سارا شمعی

نگاهی به نمایشگاه عکاسی "نگاهی به ایران" در وین اتریش

تاریخ نشر : چهارشنبه / ۱۳ اسفند ۱۳۹۳

نمایشگاه عکس "نگاهی به ایران" در گالری هینترلند در شهر وین  اتریش آذرماه امسال برپا می‌شود و تا اسفندماه ادامه دارد. این نمایشگاه با همت آناهیتا قبائیان (مدیر گالری راه ابریشم) برپا شده است. بابک کاظمی، شادی قدیریان، جلال سپهر و تهمینه منزوی عکاسانی هستند که هرکدام با چهار اثر در این نمایشگاه حضور دارند. مدیر هنری گالری هینترلند هدف از برگزاری این نمایشگاه را کمک به درک و فهم صحیح مردم نسبت به اخبار منفی و ضد ایرانی می داند. او اظهار کرد مردم با تصور ایران شیطانی و اتمی از دیدن این نمایشگاه شوکه شده  و برایشان تازگی داشت.

امروزه قدرت اثر گذاری آثار هنری بر هیچ کس پوشیده نیست. اما آیا این نمایشگاه که در راستای فعالیت تیم مذاکره کننده انرژی هسته ای در وین برگزار شده، هم سو با سیاست های کلی کشور است؟ و اینکه اقبال عمومی مردم اتریش از این نمایشگاه ما را به اهداف سیاسی مان نزدیک خواهد کرد؟

عکسهای قدیریان با عنوان شاپرک خانوم قصه ی زنانی اسیر در تاریکی است که مانند عنکبوت بر پنجره های خانه هایشان تار می بافند و حاضر به رهایی از تاریکی و رسیدن به وعده ی خورشید نیستند. اما سرانجام شاپرک خانم با تحمل سختی ها و زخمی شدن های بسیار از دست عنکبوت رهایی می یابد و به خورشید می پیوندد.‍‍‍‍

عکسهای بابک کاظمی حکایتی از داستان زیبای شیرین و فرهاد است، اما برای عشاق پیچیده در سنت او رسیدن به عشق واقعی، رهایی و آزادی در سرزمین خود جایی نیست و باید با تحمل مشقات فرهادگونه از آنجا مهاجرت کنند تا شاید بتوانند در سرزمینی دیگر به یکدیگر عشق بورزند.

اما حضور جلال سپهر به عنوان عکاس صنعتی و تبلیغاتی فضای نمایشگاه را بطورکلی تغییر می¬دهد و نمایشگاه یکی از اصیل ترین هنرها و افتخارات ایرانی یعنی فرش را به رخ مخاطبان می کشاند. حضور عکسهای جلال سپهر در این مجموعه شاید برای رد گم کردن است و یا شاید یک من عسلی باشد بر تجربه ی طعم تلخ ایران در این نمایشگاه.

۱ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۳ اسفند ۹۳ ، ۱۱:۱۳
کلثوم پیامنی

استودیوی خیابانی

تاریخ نشر : دوشنبه / ۱۱ اسفند ۱۳۹۳

در اواسط قرن نوزدهم عکاسی به سرعت تبدیل به رسانه ای می شد که اعضای طبقه کارگر می توانستند با آن خودشان را به یکدیگر معرفی کنند، و به این وسیله هویت طبقاتی اطمینان بخشی را بوجود بیاورند. تعجبی ندارد که بسیاری از افراد فقیرتر هم چنان پرتره های استودیویی را ترجیح می دادند، چرا که پس زمینه های باشکوه  یا شگفت انگیز استودیویی، آنان را در موقعیتی کاملاً متفاوت از موقعیت خانه های قوطی کبریتی شان قرار می داد.
فون های عکاسان استودیوهای خیابانی اغلب نقاشی شده اند. در سالهای آغازین اختراع عکاسی پس زمینه ی عکس ها اغلب نقش پرده ی بود که پشت آن یک باغ نقاشی شده بود و سوژه کنار یک گلدان و بر روی یک صندلی پز داده می شد. این پرده همراه با دیگر ملزومات عکاسی از اروپا به استودیوهای دیگر کشورها صادر می شد. این فضا برای طبقه کارگر غربی و مردمان اغلب کشورهای توسعه نیافته پس زمینه ای باشکوه و شگفت انگیز بود. سورن لال وانی( پژوهشگر حوزه مطالعات فرهنگی) در پژوهشی نشان داد که چگونه پرتره های عکاسی از رهگذر قراردادهای نمایش، هم در عرصه لباس و هم در عرصه ی آرایش تن، به نمود قدرتمند فرهنگ بورژوایی بدل شدند. لال وانی با ارائه نمونه هایی نشان داد که چگونه پرتره ها بر ارزش های سرمایه داری در حوزه دولت- ملت، خانواده و فرد صحه می گذاشتند. امروزه هم پرتره های عکاسخانه های اصلی شهر از همان قواعد و قراردادهای مشابه نمایش پیروی می کنند.
اما استودیوهای خیابانی تا حد بسیار زیادی از قواعد عکاسی توریستی تبعیت می کنند و پس زمینه های آن با پس زمینه های تاریخی فکری و عقیدتی مکانی که در آن برپا شده اند همخوان هستند. به طور مثال یک عکس حرم بارگاهی از مشهد مقدس تجربه زیارت و آنجا بودگی یک زائر را تکمیل می کند. در میان عکس ها پرده هایی نقاشی شده از مکان های دیدنی و تاریخی مثل تاج محل، منظره و بناهای تاریخی چین، حرم امام رضا، نقش فرشته، حضرت مسیح دیده می شود. در برخی دیگر از تصاویر نشانه های پیشرفت تکنولوژی و تعاریفی که از جوامع بر اساس آن می شود مانند موتورسیکلت، برج ها، هواپیما و... نقاشی شده است. پرده های استودیوهای خیابانی پر از نشانه ها و دلالت های ضمنی و آشکاری است که بررسی آن نیاز به تأمل بیشتری دارد و ازحوصله ی این متن خارج است.

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۱ اسفند ۹۳ ، ۲۰:۲۰
کلثوم پیامنی

لنداسکیپ( چشم‌انداز) ایران

تاریخ نشر : جمعه / ۱ اسفند ۱۳۹۳

این داستانی واقعی است
این داستانی واقعی نیست
داستان چشم انداز ایران داستانی بلند و پر از تصویر است که اگرچه برداشتی از روی واقعیت است اما ساختگی و غیرواقعی است.
روایتی پر تناقض از کشوری شرقی که همیشه محکوم به سلب آزادی بیان از شهروندانش و سلب آزادی از زنانش می‌شود.
 عکاسان ایرانی عکس‌هایشان را کنار هم گذاشتند تا چشم‌اندازی از ایران برایمان ترسیم کنند. مجله ایتالیایی لنداسکیپ استوریز شماره تابستان ۲۰۱۴ خود را به ایران اختصاص داده است. این شماره که شانزدهمین شماره این نشریه آنلاین محسوب می‌شود با دبیری محمدرضا میرزایی و با آثاری از ۲۲ عکاس منتشر شد. میترا تبریزیان، والتر نیدرمایر، شهرزاد کامل، ساناز مزینانی، مهران مهاجر، محمد غزالی، هانا دارابی، احسان براتی، شهریار توکلی، نجف شکری، نیوشا توکلیان، فواد رهنما، شیرین علی‌آبادی، ملکه نایینی، پائولو وودز، محبوبه کرملی، بهنام صدیقی، صبا علیزاده، هادی فلاح‌پیشه، امیرعلی قاسمی و انوش ابرار عکاسانی هستند که آثارشان در این شماره در معرض نمایش قرار گرفته است. همچنین در این شماره متونی از نویسندگانی همچون سینا نجفی، تیرداد ذولقدر، وحید شریفیان و محمدرضا میرزایی به چاپ رسیده است.
این بیست و دو نفر عکس‌هایشان را مانند پازل کنارهم چیده‌اند تا چشم‌اندازی از ایران را در چشم مخاطبان غیر ایرانی بسازند.عکس است دیگر گاهی دروغ هم می‌گوید. گاهی خاله از پدر و دوربین من رو می‌گیرد و عکس می‌گوید ایران پر از تناقض است؛ اینجا همه مخالف حجابند و فقط اندکی...
گاهی هم عکاس از مردم می‌ترسد که به میانشان برود چون ژست روشنفکری‌اش مانع می‌شود بعد دوربین پین هول‌اش را( برای عدم جلب توجه) برمی‌دارد گوشه خیابان کز می‌کند و اینقدر اکسپوز طولانی می‌گیرد که مردمش از فرط بودن نباشند. بعد می‌گوید "تهران بی گاه" است و آخرالزمانی به پا شده که نگو.
آواز زنانش بیصداست ولی من  هرشب با لالایی‌هایی با قدمت عشق مادرم می‌خوابم و آواز بلند مادران این سرزمین را در خیابان می‌شنوم که یکصدا سرود استقلال و آزادی را فریاد می‌زنند. چطور نمی‌شنوید.؟"گوش کن"!
غیر از ایرانی‌های یهودی نیویورک که یک سوم جمعیت آن جا را تشکیل می‌دهند ایرانی‌های یهودی دیگری هم در ایران بر کرسی مجلس نشسته‌اند.
... ادامه داستان چشم انداز ایران را در شماره شانزدهم مجله Landscape stories ببینید.
شایان ذکر است لنداسکیپ استوریز نشریه‌ای آنلاین و دوزبانه است که به عکاسی معاصر می‌پردازد و با انتشار مجله، برگزاری ورکشاپ و انتشار کتاب، سعی در نمایش جنبه‌های گوناگون فرهنگی و راه‌های جدیدی برای تفسیر دنیای پیرامونمان دارد.
پایین اومدیم ماست بود قصه ما راست بود.

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۰۱ اسفند ۹۳ ، ۱۹:۴۰
کلثوم پیامنی

سیزدهمین دوسالانه عکس ایران

تاریخ نشر : چهارشنبه / ۲۹ بهمن ۱۳۹۳

سیزدهمین دوسالانه عکاسی در حالی برگزار شد که بیشترین نقدها به رویکرد های اعلام شده در فراخوان بود.
فراخوان سیزدهمین دوسالانه عکس ایران، شهریور ماه، با موضوع آزاد در دو رویکرد کلی «آرت فتو گرافی» و «عکاسی خلاقانه» دعوت به تولید و ارسال اثر کرده بود. تقسیم بندی ای که بیشترین تمایزش از منظر تعداد عکس ها بود تا تعریفی مشخص.
به دلیل فقدان همین تعریف، مخاطب با انواع سبک ها و بیان های مختلف در محدوده ی وسیع آرت فتو گرافی یا همان عکاسی هنری در موزه هنرهای معاصر مواجه شد که نیاز به واکاوی بسیار داشت تا فهم شود.
نمونه های مستندگونه که در برخی موارد از لحاظ کیفی هم چنگی به دل نمی زدند در کنار آثاری چیدمان شده، دست کاری شده، کلاژها و تصاویری کاملا مفهومی عرضه شده بودند. البته قابل ذکر است که مزیت بارز این اتفاق مشاهده سلیقه های متفاوت عکاسان جوان در خلق تصویر است. چرا که گستره این سلیقه مسلما از پتانسیل جامعه ی عکاسی ما در این دهه خبر می دهد. و این مسئله زحمت برگزار کنندگان را بی ثمر نخواهد گذاشت.
تعریف ما از دوسالانه با آنچه که در سایر نقاط جهان برگزار می شود متفاوت است؛ در واقع آنچه که ما به عنوان دوسالانه می شناسیم مسابقه ای است که با موضوعی مشخص بین گروهی از شرکت کنندگان که لزوما هم در این زمینه حرفه ای نیستند برگزار می شود، و دست آخر از میان همه آنچه بضاعت آثار است مجموعه ای انتخاب شده و به نمایش در می آید .
حال آنکه روال معمول دوسالانه ها همانطور که از اسمش پیداست چکیده ای است از آثار فاخر تولید شده در حیات دو سال اخیر یک جامعه هنری. در این میان همه هنرمندان جامعه واکاوی شده و آثار نواندیشان و برجستگان به نمایش درمی آید.
اگرچه دوسالانه بومی ما از اصل ماجرا بسیار دور افتاده و سال هاست که با همه انتقادات دلسوزانه هنرمندان هیچ تغییری در روند برگزاری آن اتفاق نیفتاده است، اما اگر با همین نحو برگزاری در انتخاب رویکرد و موضوع دقتی فراخور یک مسابقه با کیفیت بشود قابل قدردانی خواهد بود.

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۹ بهمن ۹۳ ، ۱۱:۲۰
مهدیه اصلانی

عکاسان دوره گرد

تاریخ نشر : پنجشنبه / ۲۳ بهمن ۱۳۹۳

عکاسان دوره گرد از همان سالهای آغازین اختراع عکاسی تا نیمه قرن بیستم از روش­های ارزان مانند فروتیپ یا تین­ تیپ برای گرفتن عکس فوری مثبت فلزی در استودیوهای سیار خود استفاده می­کردند. با پیشرفت تکنولوژی، مواد و روش­های عکاسی نیز تغییر کرد . اوایل قرن بیستم، عکاسان دوره ­گرد بساطشان را در جاهای خوش­ منظر محلی پهن می­کردند و با شعار تهیه کارت پستال از چهره شما، اقدام به این کار می­کردند. عکاسانی که در این قالب کار می­کردند از هر شگرد وقیحانه­ ای در کار خود استفاده می­کردند. سر سوژه را روی بدنی چاق وصل می­کردند، یا او را در هواپیمای چوبی یا در میان ستاره­های نقاشی شده می­ نشاندند.

دوربین­های چوبی با یک لنز ساده تقریباً از نیمه قرن بیستم باب شد. عکاسان برای ارزان­تر تمام شدن کار از کاغذ عکاسی به جای فیلم استفاده می کردند. این دوربین­ها در محفظه اتاقک تاریک دارای چند تشتک حاوی داروی ظهور و ثبوت بود که عکاس همان لحظه عکس را در آن ظاهر می­ کرد. این دوربین­ها یک لابراتوار سیار بودند زیرا چاپ عکس نیز همان لحظه با امکانات تعبیه شده در دوربین میسر بود. کاغذ عکاسی(نگاتیو) تعبیه شده در کاش فیلم بعد از برداشتن لنز و شمارش عکاس برای چند لحظه نور می­ دید بعد از ظهور بر روی یک کاغذ دیگر قرار داده می­شد و در معرض نور خورشید( به جای آگراندیسمان) قرار می­گرفت. به دلیل حساسیت کم کاغذ این حجم از نور مشکلی ایجاد نمی­کرد. تصویر پزتیو دوباره در محفظه ظهور دوربین ظاهر می­شد. به این ترتیب پس از چند دقیقه عکس مشتری حاضر می­شد. رواج این دوربین­ها در ایران تقریبا همزمان با اجباری شدن شناسنامه بود. استفاده ازاین دوربین­ها تا قبل از انقلاب کنار حرم­ های مطهر برای گرفتن عکس یادگاری رواج داشت . مشهدی‌ها آن‌را “دست‌لتگی” می‌نامیدند. کار این نوع از عکاسان مشهدی بیش‌تر تهیه عکس فوری پرسنلی بود و کوچه «ثبت» که در مرکز شهر و نزدیک ادارات مهم قرار داشت، جایگاهی خاص و مهم برای “فوری‌کاران” محسوب می‌شد و دکان اغلب آنان در آن کوچه به‌گونه­ای متمرکز، درکنار یک‌دیگر واقع شده بود. ابراهیم ذهبی با نام مستعار “سیاح”، رسول و حمید عربلین نیز جزء عکاسان فوری بودند که عکاسخانه نداشتند.

 در سال­های اخیرآخرین عکاس دوره­گرد در ایران در منطقه گردشی درکه با این دوربین­های چوبی دیده شده است. در افغانستان هنوز هم عکاسان دوره­ گرد با همین دوربین­ها که به آن« کمره­ فوری » می­گویند عکس پرتره می­ گیرند.

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۳ بهمن ۹۳ ، ۱۳:۳۶
کلثوم پیامنی

اخبار عکاسی در عهد ناصری/ نازنین زنگی آبادی

تاریخ نشر : جمعه / ۱۰ بهمن ۱۳۹۳
به یمن وجود روزنامه ها است که خبر تأسیس اولین عکاسخانه عمومی در خیابان جبّاخانه تهران به گوش عامه مردم می رسد. در آن دوران، همین روزنامه ها هستند که اخبار فن و هنری را منتشر می سازند، که می رود از هنری درباری به هنری همگانی تبدیل شود. با مشاهده خبرهایی از این نوع، به نقش مهم و کلیدی روزنامه ها در گسترش و انتشار اخبار عکاسی در جامعه آن دوره پی می بریم. از آگهی ها و اعلانات موجود در برخی از این روزنامه ها، می توان به عنوان فنون و روش های عکاسی در دیگر نقاط جهان پی برد. هم چنین می توان از واردات انواع اسباب و وسایل عکاسی به ایران در دوره ناصری آگاهی پیدا کرد.
روزنامه های ایران و اطّلاع، بیشترین اخبار خارجی مربوط به عکاسی را در خود جای داده اند. در روزنامه ی اطّلاع تقریباً تمامی اخبارِ درج شده، اخبارِ متعلق به عکاسی در کشورهای خارجی است و در روزنامه ایران، بیشترین حجم اطلاعاتی اخبارِ عکاسی خارج از کشور را بین سال های 1295ق / 1878م تا 1297ق / 1879 م مشاهده می کنیم. یکی از نقاط قابل توجه این است که این اخبار همگی در برگیرنده اطلاعات به روز عکاسی در دنیا نبوده اند، چرا که آخرین اخبار در خصوص فنون عکاسی، با فاصله زمانی چند ساله به ایران رسیده و در این جراید منتشر شده است. مثل خبری که در نمره 298 روزنامه اطّلاع، به تاریخ پنج شنبه 19 رجب 1309 ق / 1892 م با عنوان «اختراع جدید در عکس»، در موردِ اختراعِ ژول ماری درج شده و این در حالی است که اتفاق مذکور سال ها پیش تر و در سال 1882 م به وقوع پیوسته است.


۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۰ بهمن ۹۳ ، ۱۹:۳۰
زهرا اردکانی
کلثوم پیامنی ؛ ۱۹ آبان ۱۳۹۶
زهرا کشاورز ؛ ۱۱ مهر ۱۳۹۶
زهرا اردکانی ؛ ۵ مهر ۱۳۹۶
زهرا کشاورز ؛ ۲۰ شهریور ۱۳۹۶
فاطمه سادات تهامی ؛ ۲۶ تیر ۱۳۹۶
زهرا اردکانی ؛ ۹ تیر ۱۳۹۶
درباره خط
چگونه با خط هم‌کاری کنیم؟
دوستان خط
تماس با خط
طراح قالب : گلبرگ دانلود