نشریه خط

نشریه تحلیلی هنر و طراحی

نشریه تحلیلی هنر و طراحی

پیش ‌نهاد ویژه

توسط کلثوم پیامنی ؛ ۲۱ بهمن ۱۳۹۶

دهمین جشنواره بین المللی هنرهای تجسمی فجر همزمان در تهران و پانزده استان دیگر در حال برگزاری است.  همچون سال گذشته برگزاری نمایشگاه با نظم بیشتر و ساماندهی بهتری نسبت به سالهای گذشته بوده است.
 جشنواره امسال همچون سال گذشته با دوره های قبل تفاوت‌هایی داشت که مهمترین آن عدم موضوعیت  یکپارچه آثار و دسته‌بندی تخصصی رشته‌های هنری و اختصاص جوایز به برگزیدگان هر رشته بطور جداگانه است. ستاد برگزاری بر این باور است که هنرمندان روح لطیف، وجدان بیدار بشری و چشم های نگران چالش های عصر خویشند. از این رو دغدغه ها و دستمایه های آثار ایشان، موضوع محوری است.
همچنین رویکرد جشنواره دهم معرفی آثاری است که با قابلیت های نوین و تعامل گرا در قالب بهره مندی از یک یا چند رشته از ظرفیت های کلاسیک و جدید هنرهای تجسمی به سامان رسیده و ایده ای اصیل و مفهومی هنرمندانه را به نمایش بگذارند.
طی دو دوره اخیر برگزاری نمایشگاه و زمانبندی پیش‌بینی شده برای ارائه و داوری آثار با نظم بیشتری انجام شد و شلختگی سالهای قبل را نداشت. همچنین پرداخت کمک هزینه یک میلیون تومانی و جایزه نهایی به برگزیدگان مبلغ قابل توجهی است. جشنواره به اختتامیه تمام نمیشود و هنرمندان برگزیده ایرانی برای سفر مطالعاتی به شهرک هنرمندان فرانسه (Cite des Arts) معرفی می شوند تا بر اساس ضوابط، شرایط و زمانبندی موزه هنرهای معاصر تهران، به این سفر مطالعاتی اعزام شوند که تجربه مفیدی برای هنرمندان جوان خواهد بود.
به جشنواره امسال بیش از 10600 اثر را در بخش رقابتی ارسال شده است که در نهایت 88 اثر برای نمایشگاه  برگزیده شده اند.
دهمین جشنواره بین المللی هنرهای تجسمی فجر 3 بهمن تا 4 اسفند در موسسه فرهنگی و هنری صبا در حال برگزاری است.        

زهرا اردکانی ؛ ۳ اسفند ۱۳۹۶
زهرا اردکانی ؛ ۲۷ بهمن ۱۳۹۶

۹۴ مطلب با موضوع «عکاسی» ثبت شده است

زندگی ایرانی روی فرش ایرانی / کاوه بغدادچی

تاریخ نشر : پنجشنبه / ۲۹ مرداد ۱۳۹۴

فرش ایرانی منبع ذوق و الهام زنان و مردان هنرمند این دیار است که در دنیا خواهان زیادی داشته و دارد. بغدادچی در مجموعه زندگی ایرانی روی فرش ایرانی به حضور فرش ایرانی در میان خانه‌های ایرانیان پرداخته‌است. بغدادچی با قرار دادن یک فرش دستبافت اصیل بر یک زمینه خنثی موکت خاکستری و ثابت بودن زاویه دوربین سعی بر این دارد که نظمی در تصویر بوجود آورده و به یک منطق صوری در تصویر برسد. به عقیده بغدادچی فرش ایرانی هنر ظریفی است که همیشه در حال حاضر در شادی و سوگواری، دوران کودکی و بلوغ، تنهایی و با هم بودن در کنار مردم زندگی می کند.در هر حال فرش با تمام وجوه هنری‌اش یکی از وسایل کاربردی در زندگی ایرانیان و دیگر ملت‌ها است. بغدادچی با قرار دادن اشیا روزمره متفاوت و بعضاً قدیمی بر روی فرش سعی در نمایش وجوه متفاوت زندگی ایرانی دارد. اگرچه این ابزار و حتی این نوع فرش حس نوستالژیکی را به مخاطب القا می کند و خاطرات خانه مادربزرگ هایمان را برایمان زنده می کند. اما آیا زندگی ایرانی همین‌گونه است که بغدادچی تصویر کرده است؟ آیا یک زندگی فردی که بیشتر لحظات آن در خوردن و خوابیدن خلاصه شده، بخوبی زندگی ایرانی را نشان داده است؟ وجود یک فنجان چایی وقت دیدن آلبوم عکس‌های خانوادگی، یک دیس غذا که یک پرس چلوکباب در آن است، رخت خواب یک نفر، همه‌ی این عکس‌ها خبر از یک زندگی سرد و ساکت یک نفره دارد و خبری از جمع صمیمی خانوادگی در آن نیست. ویژگی که شاید وجه بارز زندگی سنتی ایرانیان باشد. عشق، محبت، مهر مادری، جمع صمیمی خانوادگی و... معنی بخش واژه زندگی در ایران هستند نه روزمرگی‌های یک ایرانی تنها که با قرار دادن یک قالیچه در زمینه خنثی خاکستری تشدید شده است. همه فعالیتهایی از قبیل پاک کردن سبزی، قند شکستن و... در ایران یک عمل دسته جمعی است که با شور و نشاط خاصی توسط اعضای خانواده و یا زنان همسایه و فامیل انجام می‌شود که نمایانگر نوع‌دوستی ایرانیان است که متاسفانه در قاب عکس‌های بغدادچی دیده نمی‌شود. عکس‌های بغدادچی شاید تنها برای نگاه اوریانتالیستی جشنواره‌های غربی و نگاه توریستی جذاب باشند آنهایی که روح حاکم بر گرمای رنگ‌های فرش‌های ایرانی را در زندگی ایرانی لمس نکرده‌اند.

۲ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۹ مرداد ۹۴ ، ۱۰:۵۰
کلثوم پیامنی

عکاسی به روایت داستان / مجله داستان

تاریخ نشر : پنجشنبه / ۲۲ مرداد ۱۳۹۴

دکه‌های روزنامه فروشی به اعتبار روزنامه شکل گرفته‌اند و امروز با حضور مجلات رونق بیشتری پیدا کرده‌اند. عابران پیاده لحظاتی کوتاه برای برانداز کردن تیترها، عناوین و تصاویر در کنار دکه‌ها می‌ایستند و همین لحظات کوتاه تنها فرصتی‌ست که در اختیار طراحان قرار دارد تا مخاطب را جذب و تشویق  به مطالعه نمایند. فرصتی طلایی که وابسته به خلاقیت طراح است.

مجله داستان از مجموعه مجلات همشهری، این فرصت را غنیمت شمرده و از حرفه عکاسی برای جذب مخاطب خود به خوبی استفاده کرده است. طراحی جلد داستان با محوریت قرار دادن عکاسی با استفاده از عکس‌های برجسته ایران و جهان که برآمده از سبک ها و تکنیک‌های مختلف است با هم‌راهی جملات کوتاه تلاش می‌کند خوانش جدیدی را برای مخاطبش ایجاد کند و در کنار آن ارزش و جایگاه واقعی عکاسی هنری را نشان می‌دهد. مجله داستان با ارائه عکاسی هنری و حفظ آن در کنار مجموعه‌ای از مجلات که نگاه سطحی نسبت به مقوله عکاسی دارند به خوبی به چشم می‌آید و بر خلاف قضاوت‌هایی که در مورد این نوع از عکاسی می‌شود٬ توانسته است مخاطب عام را نیز با خود همراه سازد. نکته قابل توجه دیگر که در سایر مجلات کمتر دیده می‌شود، ثبتِ نام عکاس در کنار تصویر است که نشان از احترامی‌ست که داستان برای عکاس به عنوان یک هنرمند با حفظ حق معنویش قاعل است.

۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۲ مرداد ۹۴ ، ۱۱:۵۴
زهرا کشاورز

خلاقیت در عکاسی / ساخت سافت باکس نور

تاریخ نشر : يكشنبه / ۱۸ مرداد ۱۳۹۴

سافت باکس یکی از ضروری‌ترین وسایل کنترل نور در استودیو است. سافت باکس‌ها با جمع آوری نور در یک محفظه بسته و عبور نور از حداقل یک لایه نرم کننده یا دیفیوزر ، عمل می‌کنند . با عبور نور از پارچه نیمه شفاف، عمل نرم کنندگی و یکنواخت شدن نور اتفاق می‌افتد .این وسیله نور تند و خشن فلاش را تبدیل به نوری نرم و ملایم می‌کند از این رو در عکاسی صنعتی، تبلیغاتی و پرتره کارایی بسزایی دارد. انواع سافت باکس ها در چند شکل و اندازه متفاوت با قیمت های نسبتا بالایی وجود دارند. شاید پرداخت چنین هزینه‌هایی برای عکاسان مبتدی و حتی حرفه‌ای سنگین باشد. اما چگونه می‌شود از مزایای یک سافت باکس خوب با کمترین هزینه‌ها بهره‌مند شد؟ برای ساخت یک سافت باکس تنها به ابزارهایی مانند مقوای کارتنی، فویل آلومینیومی، چسب، قیچی ، کاغذ کالک و یا انواع پارچه سفید نخی ، کتان و یا پلاستیکی نیاز است.
ابتدا بر حسب اندازه سر فلش الگوی زیر را بر روی مقوا بکشید و آن را ببرید. بعد فویل را بر لبه داخلی آن بچسانید. لبه‌های مقوا را خوب تا کرده سپس با چسب دورگیری کنید و در آخر کاغذ کالک و یا پارچه سفید را بر قسمت جلوی آن بکشید. سافت باکس شما براحتی قابل استفاده است.

۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۸ مرداد ۹۴ ، ۱۱:۳۴
کلثوم پیامنی

تهران بی‌گاه / مهران مهاجر

تاریخ نشر : يكشنبه / ۲۱ تیر ۱۳۹۴

مهران مهاجر پس از گذشت سه دهه تجربه عکاسی، کتاب تهران "بی‌گاه" را به چاپ رساند. تهران بی گاه، کتابی است که از دو جهت قابل تأمل است. در بخش اول این کتاب می‌توان آموزه های یحیی دهقانپور از معلمان برجسته عکاسی ایران و تاثیرش را بر مجموعه اول عکاس دید و در مجموعه‌های بعدی نیز تجربیات خود عکاس و سیر تحول تاریخ سیاسی اجتماعی تهران را از منظر او در این سال‌ها بررسی کرد .
عکس‌های مهران مهاجر تنها دیدنی نیستند بلکه بیشتر خواندی‌اند. او عکاسی است که با اشراف کامل بر مدیای عکاسی از امکانات بیانی عکس و عکاسی در خدمت بیان معانی ذهنی خود بهره می‌گیرد. عکس‌های تهران بی‌گاه به زعم هنرمند عکس‌های خیابانی است . مخاطب انتظار دارد با فضای شهری مملو ازشلوغی انسان‌ها و ماشین و... روبرو شود اما مهاجر در عکس‌هایش صورت ظاهری تهران را نشان نمی‌دهد بلکه روح تهران و حال و هوای سیاسی اجتماعی آن را به تصویر می‌کشد. برخلاف نام کتاب که تهران بی‌گاه و بی زمان است عنصر زمان مفهوم کلیدی عکس‌های اوست و برای خوانش عکس‌هایش باید بدانیم عکاس چه زمانی عکس‌ها را گرفته است. اولین مجموعه متعلق به سال ۱۳۶۸ سال پایانی جنگ تحمیلی، مجموعه بعدی تهران بی‌گاه اوایل سال ۱۳۸۸ قبل از انتخابات پر حادثه آن سال و مجموعه "تهران بسته " که مربوط به ۱۳۹۳ است و در دولت یازدهم پرونده تهران بسته می شود.
در تهران بی‌گاه عکاس عامدانه شهری خالی از سکنه را با تمهید عکاسی در زمان‌های کم تردد و استفاده از پین‌هول تصویر کرده است، روشی که با مدت زمان طولانی اکسپوز کم‌ترین حضور آدم‌ها را هم از بین برده تا شهر تهران را خالی و مردمانش را بی‌انگیزه و ناامید نشان دهد. عکاس به گوشه دیوار پناه برده و مانند شخصی در حال گریز به کوچه‌ها سرک می‌کشد.این گریز و پنهان شدن در مجموعه بعدی یعنی تهران بسته ادامه پیدا کرده و این‌بار عکاس با گریز از جامعه به فضای شخصی و بسته خانه خود پناه برده و به ناچار از این فضای بسته به نظاره شهری نشسته است که دیگر چیزی از آن باقی‌نمانده است. نگاه تلخ مهاجر تنها قدری در مقدمه کتابش آنجا که عکس‌هایش را تامل در عکاسی و بازیگوشی‌های عکاسانه می‌خواند شیرین می‌شود.

۰ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۲۱ تیر ۹۴ ، ۱۵:۱۰
کلثوم پیامنی

کمره فوری

تاریخ نشر : دوشنبه / ۸ تیر ۱۳۹۴

 دوربین های صندوقی چوبی در افغانستان که به «کمره فوری» شهرت دارد در دوره ظاهر شاه (۱۹۰۱-۱۹۱۹م.) متداول و موجب گسترش بی سابقه عکاسی در افغانستان شد. کمره فوری که هنوز هم تعداد زیادی از آن در کابل و دیگر ولایت‌های افغانستان یافت می‌شود در واقع یک دوربین خیابانی است که عکاسان در کنار خیابان گذاشته و ازمردم عکس پرتره می‌گیرند.

این کمره ها دوربین‌های بسیار ارزان و ساده‌ای هستند که در فضای آزاد و زیر نور خورشید روی سه پایه مورد استفاده  قرار می‌گیرند . لنز این دوربین‌ها در یک صندوق چوبی قرار دارد و عکاس می تواند بر روی کاغذ عکس، عکس‌های سیاه و سفید را در چند دقیقه چاپ کند و به مشتری تحویل دهد به همین دلیل به آن صفت فوری داده‌اند.

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۰۸ تیر ۹۴ ، ۱۲:۱۰
کلثوم پیامنی

مردان دریایی در قاب دوربین بهزاد پروین قدسی

تاریخ نشر : يكشنبه / ۳۱ خرداد ۱۳۹۴

هیچ چیز در عکس اتفاقی نیست حتی عکس‌های یادگاری پیوسته دارای نشانه ها و معانی ضمنی هستند که با گذشت سال‌ها آشکارتر می‌شوند. در میان همه عکس‌هایی که پروین قدسی به مناسبت بازگشت باشکوه و البته خاص شهدای غواص در فضای وب و رسانه منتشر کرده‌است نظرم به دو عکس بیشتر جلب شد. آن دو عکس دسته جمعی که تعداد زیادی از این شهدا در آن حضور دارند. حضوری باشکوه و متحد. چه غرابت عجیبی بین این عکس و آمدن شهدای غواص وجود دارد. عکس‌ها همیشه حامل نشانه‌هایی هستند که پیامی را آشکار می‌کنند. همه کنار هم ایستاده‌اند و آنقدر جفت که احساس می‌کنیم همه دست به کمر یا شانه‌های هم گذاشته‌اند، آن چنان که در عکس‌های یادگاری دسته‌جمعی معمول است. اگر با کمی دقت به عکس‌ها نگاه کنیم می‌بینیم که غواصان دست‌بسته جلوی دوربین پروین قدسی نشسته‌اند حتی اگر به ردیف‌های پشت سرشان دقت کنیم حالت دست‌ها نزدیک به‌هم است . در تمام فضای عکس غیر از رنگ‌های خنثی حاکم بر تصویر تنها یک رنگ بسیار خودنمایی می‌کند و سریع چشم بیننده را به‌سمت خود درست در مرکز کادر عکس جلب می‌کند و آن رنگ سرخ دستکش‌های شهید غواص است. رنگی که نماد شهادت است چه عجیب بر دستان بسته شهید نشسته است. و این را نباید یک اتفاق دانست، نشانه‌ای که در عکس دیگری دوباره تکرار می‌شود، دستان بسته‌ی سرخ.
بهزاد پروین قدسی اگرچه در آن سال‌ها عکاس حرفه‌ای نبود و به عنوان رزمنده در جبهه خدمت می‌کرد و تنها از روی علاقه به عکاسی از جنگ پرداخته است اما هوشمندی‌اش در گرفتن عکس قابل تامل است آن زمان که گرفتن عکس از غواصان ممنوع است او با پیداکردن راه چاره که ویژگی عکاسان مستندنگاردر بحران است عکس‌هایی را گرفته‌است.آن هم  نه چند عکس بلکه آرشیو غنی از تصاویر مربوط به غواصان را  در اختیار دارد. آرشیوی از عکس های تکی و دسته جمعی از تمام شهدای غواص عملیات کربلای چهار که مزین به دست خطی باارزش از توصیه‌ها و وصیت‌های این شهداست. شاید خواندن خاطرات این عکاس خالی از لطف نباشد.
برای آشنایی بیشتر با این عکاس و نحوه عکاسی‌اش از شهدای غواص به اینجا مراجعه کنید.

۳ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۳۱ خرداد ۹۴ ، ۱۱:۱۳
کلثوم پیامنی

ثبت معنا / حسن الماسی

تاریخ نشر : چهارشنبه / ۲۷ خرداد ۱۳۹۴

عکس بسیار سریع‌تر و گویاتر از هر اثر هنرمندانه دیگری می‌تواند ذهنیت خالق اثر را بازنمایی کند.
 به تبع آن عکاس برای القای معنا از تکنیک‌های مختلفی برای بازنمایی آنچه در ذهن دارد استفاده می‌کند. عکاسی مستند یا چیدمانی از اسلوب‌های مورد اتخاذ هنرمند می‌تواندباشد. حالا اینکه او از چه روشی استفاده می‌کند و در کدام روش می‌تواند ذهنیت خود درباره موضوع عکس را به درستی القا کند؛ برای عکاس مسئله حیاتی محسوب می‌شود.
در کنار این‌ها، اصلاحات نوری و رنگی در عکس روشی کاربردی در بازنمایی بهتر موضوع برای عکاس است. این روش تقریبا از همان سال‌های ابتدایی اختراع دوربین در بین عکاسان رواج پیداکرد، که از میل عکاس برای شبیه کردن تصویر به دست آمده به آنچه نقاشی متداول آن زمان بود حکایت دارد. حسن الماسی از آن دست عکاسانی است که برای رساندن احساس درونی خود به هر نحوی از ابزارهنری درثبت تصویر استفاده می کند. تقویت تابش‌های نوری از زوایای مورب و همچنین غلو در بیان رنگی، ویژگی این عکس ها است و موجب شده گاهی به نقاشی نزدیک شود.

۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۷ خرداد ۹۴ ، ۱۰:۵۸
سارا شمعی
کلثوم پیامنی ؛ ۱۹ آبان ۱۳۹۶
زهرا کشاورز ؛ ۱۱ مهر ۱۳۹۶
زهرا اردکانی ؛ ۵ مهر ۱۳۹۶
زهرا کشاورز ؛ ۲۰ شهریور ۱۳۹۶
فاطمه سادات تهامی ؛ ۲۶ تیر ۱۳۹۶
زهرا اردکانی ؛ ۹ تیر ۱۳۹۶
درباره خط
چگونه با خط هم‌کاری کنیم؟
دوستان خط
تماس با خط
طراح قالب : گلبرگ دانلود